Chronische inflammatoire darmziekten (IBD’s)
De ziekte van Crohn en colitis ulcerosa (CU) behoren allebei tot de familie van de chronische inflammatoire darmziekten (IBD’s). Hun belangrijkste symptomen zijn min of meer dezelfde (diarree en buikpijn). CU gaat echter in 95 % van de gevallen gepaard met bloedverlies in de stoelgang, wat bij de ziekte van Crohn vrij zeldzaam is.
Getroffen zones
In tegenstelling tot de ziekte van Crohn, die willekeurig elk deel van het spijsverteringsstelsel kan treffen, tast CU altijd het rectum (endeldarm) aan, al of niet met een deel of de rest van de dikke darm. De lengte van de aantasting kan bij diagnose reeds vastliggen of zich uitbreiden van het rectum (of linker deel) naar de rest van de darm. Ander verschil: de ziekte van Crohn tast de diepe darmwand aan, wat complicaties kan veroorzaken, terwijl CU het alleen gemunt heeft op de oppervlaktelaag van de darmen (slijmvlies), waardoor er minder vaak complicaties optreden.
Hoe het onderscheid maken?
Tijdens een colonoscopie (grondig onderzoek van dikke en dunne darm) worden stukjes weefsel (biopten) weggenomen die nadien microscopisch onderzocht worden. Op die manier kunnen de typische letsels opgespoord worden die optreden bij de ziekte van Crohn of CU.
Welke behandeling?
Beide ziekten worden grotendeels behandeld met dezelfde geneesmiddelen. 5-ASA-derivaten, die relatief weinig doeltreffend zijn bij de ziekte van Crohn, vormen wel de eerstelijnsbehandeling van CU. Vaak geven corticoïden ook betere resultaten bij CU. Bij de ziekte van Crohn en ernstige vormen van colitis ulcerosa worden steeds vaker immunosuppressiva (afweeronderdrukkende middelen) en anti-TNF-α-medicatie gebruikt.
Dit artikel werd gerealiseerd met de medewerking van Dr. Filip Baert, Heilig Hart Roeselare.
