De dokters stelden in 2007 de ziekte van Crohn bij mij vast. Ik werkte toen bij een grote multinational die me verschillende maanden naar het buitenland stuurde om een project te leiden. Ik kreeg mijn eerste opstoot toen ik terugkeerde naar België, voor de eindejaarsfeesten. Ik had geen zin om weer te vertrekken: de eenzaamheid, veraf zitten van je geliefden, de zeer hoge werkdruk... Dat alles bezorgde me veel stress en heeft wellicht de aanval uitgelokt.
Twee jaar lang ging alles goed
In het begin hadden mijn werkgevers veel begrip. Ze wilden absoluut dat ik volledig herstelde en protesteerden niet toen ik drie à vier maanden met ziekteverlof was. Toen ik weer aan de slag ging, werd ik overgeplaatst naar een andere, rustiger dienst. Twee jaar lang ging alles goed. Mijn bazen waren tevreden over mijn werk en ik was slechts één keer om de twee maanden afwezig voor mijn behandeling.
Een aanval die niet meer overgaat
In 2009 volgde een tweede opstoot, minder pijnlijk dan de eerste, maar wel veel langer. Mijn toestand was niet erg genoeg om in het ziekenhuis te worden opgenomen, maar ik moest wel thuisblijven. Afgelopen zomer, na vier maanden ziekteverlof, had ik een gesprek met mijn baas. Ik stelde hem een medische parttime voor, maar hij weigerde. Hij vroeg me of ik nog graag in het bedrijf werkte. Ik interpreteerde dat als een manier om me zachtjes te pushen tot ontslag...
Een nieuwe job in het vooruitzicht?
Ik beklemtoonde nogmaals dat ik weer aan de slag wilde zodra mijn gezondheid dat toeliet, maar sindsdien krijg ik geen nieuws meer. Ik vermoed dat ze wachten tot mijn zes maanden ziekteverlof voorbij zijn om me wettelijk te kunnen ontslaan. Ik hou niet van verandering en heb geen zin om mijn werk te verliezen, maar als dat toch het geval zou zijn, zou dat voor mij niet het einde van de wereld betekenen. Met mijn cv en mijn competenties zou ik geen enkele moeite hebben om een andere baan te vinden. Dat ik onlangs een telefoontje kreeg van een headhunter, sterkt me in mijn overtuiging. Ik ben dus niet bang voor de toekomst, ondanks de onzekerheid over mijn huidige situatie.
