"Ik kreeg op mijn 19de te horen dat ik de ziekte van Crohn heb. Het eerste jaar was mijn sociaal leven een regelrechte puinhoop. Ik kwam niet meer buiten en stopte ook met studeren. Ik kwam alleen nog uit mijn zetel om naar het toilet te gaan."
Het belang van een goede ‘logistiek'
"Stilaan besefte ik dat ik oplossingen moest vinden om te leren leven met mijn ziekte. Ik doorbrak mijn isolement en begon communicatiewetenschappen te studeren. Als je de ziekte van Crohn hebt, zijn er heel wat dingen die wegvallen en waar je zelfs niet meer aan durft te denken. Zo ging uitgaan in mijn studententijd mijn krachten te boven. Het zien van al die vieze toiletten was voor mij meteen een afknapper. Vandaag ga ik naar de bioscoop of op wandel met vrienden, maar nooit na een stevige maaltijd. Gaan shoppen met vriendinnen – wat automatisch betekent: aanschuiven aan de kassa – is er voor mij niet meer bij. Ik heb niet de ambitie om het lot te tarten."
Gênante situaties bij de vleet
"Een anekdote? Op een dag moest ik dringend mijn behoefte doen en kon ik niet anders dan mijn baas vragen om onderweg te stoppen. Tja, de ziekte van Crohn brengt je vaak in netelige situaties, al leer je geleidelijk je schaamte overwinnen. Het is zelfs amusant om vast te stellen hoezeer de mensen vaak meer beschaamd zijn dan jijzelf. De ziekte van Crohn is nog altijd een moeilijk te bespreken taboe, en inderdaad: leuk is anders!"
Goed omringd
"Toch heb ik veel geluk… Mijn vrienden staan altijd voor me klaar. Ze zijn één en al begrip en zullen me nooit scheef bekijken. Ze vinden het niet erg als ik op het laatste moment afzeg. Ze weten ook wat ze niet mogen klaarmaken als ze me uitnodigen. De ziekte van Crohn is een stuk van mezelf. Ik heb leren relativeren en ga niet meer voortdurend in het defensief. En vooral, en da's het belangrijkste: ik heb nooit het gevoel gehad wat dan ook te missen."
