ziekte van Crohn

Een luisterend oor


Om dag in dag uit te kunnen leven met de ziekte van Crohn, is steun van de omgeving onmisbaar. Maria, de mama van Vincent, getuigt.


Toen de dokters me vertelden dat mijn 29-jarige zoon Vincent de ziekte van Crohn heeft, was mijn eerste reactie – en die van heel het gezin – : wat is dat voor iets? Ze hebben ons alles moeten uitleggen.

Toen ik besefte dat hij levenslang ziek zou blijven, realiseerde ik me dat hij altijd iemand bij zich zou moeten hebben, vooral bij opstoten. Hij kreeg zijn eerste aanval tijdens een buitenlandse missie, en vanaf dan verbood ik hem om nog alleen te vertrekken. Zolang hij geen partner heeft die hem bijstaat, zal ik geen rust hebben.

Nood aan troost

Ik vraag hem elke dag hoe hij zich voelt. Hij antwoordt me altijd met evenveel plezier, en als het beter gaat, zegt hij me dat ook meteen, om me gerust te stellen. Soms heeft hij de behoefte om te praten over zijn problemen, zijn angsten en zijn verwachtingen. Ik probeer dan zo goed mogelijk naar hem te luisteren.

Ik blijf me zorgen maken

Vincent is van nature en heel zelfstandig iemand. Hij gaat goed om met zijn ziekte en volgt nauwgezet zijn behandeling. Maar als ik hem erop wijs dat hij niet mag roken en drinken, raakt hij vrij snel geërgerd. Ik snap wel dat hij een zo normaal mogelijk leven wil leiden, wil uitgaan en fuiven met zijn vrienden. Toch blijf ik me zorgen maken en hem raad geven. Ik ben tenslotte zijn moeder!

 




Terug